سينماي فلسطين و 6 دهه جنايت 60 سال مقاومت  
سينماي فلسطين در مقايسه با ساير ممالك عرب جوانتر به نظر مي رسد اما ساخته شدن بيش از 800 فيلم درباره فلسطين و مردم آن و درخشش سينماي اين كشور در سال هاي اخير سينماي فلسطين در منطقه خاور ميانه متمايز كرده است .
رويدادهاي سياسي درمنطقه خاورميانه و به ويژه سرزمين هاي اشغالي دربيش از شش دهه اخيرتاثيري شگرف بر سينماي فلسطين داشته و استعمار همواره مانعي بزرگ بر سر راه توسعه بخش هاي مختلف جامعه فلسطين از جمله سينماي اين كشور مظلوم بوده است .
با وجود تمام رويدادهاي مهم سياسي 60 سال اخير ازجمله اشغال فلسطين و جنگ هاي اعراب و اسرائيل سينماي فلسطين همواره تلاش كرده خود را از تاثيرات مخرب بيروني اين اتفاق ها مصون نگه دارد و در كنار تمام مصائب و مشكلات همچنان زنده و پايدار بماند.
جالب اينكه به رغم تمام محدوديت ها و كمبود امكانات اوليه و زيرساختي فيلم و سينما فلسطين در سال هاي اخير جايگاهي ويژه براي خود در صنعت سينماي جهان عرب و البته سطح بين المللي دست و پا كرده و حتي تا آستانه كسب جوايز بزرگ سينمايي هم پيش رفته است . گرچه درخشش در جشنواره هاي معتبر جهاني شايد ديگر براي سينماي فلسطين عادي شده باشد.
ريشه سينماي فلسطين را مي توان در سال 1314 و نخستين فيلم كوتاه مستند تاريخ اين كشور جستجو كرد كه به ماجراي سفر پادشاه عربستان به اين كشور مي پرداخت . اين فيلم را ابراهيم سرهان تهيه و توليد كرده بود كه بعدها يك فيلم بلند داستاني به نام « روياهايي كه به حقيقت مي پيوندد » و يك مستند درباره احمد حلمي پاشا هم تهيه كرد.
استوديو فيلمسازي فلسطين سال 1324 تاسيس شد و در نخستين قدم فيلم داستاني « در شب جشن » را تهيه و توليد كرد . اما با تمام اينها سينما در فلسطين به خاطر مشكلات سياسي ناشي از ظهور رژيم صهيونيستي نتوانست نقش يك پديده اجتماعي فرهنگي را ايفا كند و سانسور استعمار انگليس هم مزيد بر علت شد تا فيلم هاي مهمتر كمتر به سينماهاي اين كشور راه يابند.
بنابراين توليد و نمايش فيلم به خاطر فقر امكانات زيربنايي در واقع به امري شخصي تبديل و علاوه بر آن بحران هاي سياسي پياپي هم مزيد بر علت شد تا پس از اشغال اين كشور به دست نيروهاي رژيم صهيونيستي ديگر نشاني از سينماي فلسطين نباشد و از 1327 تا 1346 فيلمي در اين سرزمين توليد نشود .
به گزارش مهر در اين سال ها بود كه سينماي جهان عرب توجه خود را به وضعيت مردم فلسطين معطوف كرد و فيلم هايي درباره اوضاع سياسي فلسطين توليد شد اما مشكل اين بود كه فيلم ها در واقع تصويرگر سياست هاي رسمي رژيم هاي عرب در قبال فلسطين و رژيم صهيونيستي بودند و تابلويي واقعي از آنچه بر مردم مظلوم اين كشور مي رود.
پيامد جنگ ژوئن 1967 (1346 ) و ورود غاصبانه ارتش رژيم صهيونيستي به كرانه باختري رود اردن و نوار غزه كنار هم قرار گرفتن دوباره تمام فلسطيني ها و بازيابي هويت ملي آنها بود. فلسطيني ها از آن پس دوشادوش هم به وظيفه حفظ هويت ملي عمل كرده و فعاليت هاي آزاديخواهانه خود را از سر گرفتند.
اينجا بود كه سينماي فلسطين هم وارد دوره تازه حيات خود شد و فعاليت عكاسان و فيلمسازان اين كشور بر ضرورت حفظ تصاوير مقاومت ملت مظلوم فلسطين براي ثبت در تاريخ تاكيد كرد. تاسيس واحد فيلم فلسطين و ساخته شدن نخستين مستند اين كشور « بدون راه حل صلح آميز » در سال 1347 به كارگرداني مصطفي ابوعلي نخستين نتايج اين روند بود .
در اين دوره سينماي فلسطين نقشي اساسي در اطلاع رساني اوضاع نابسامان مردم اين كشور و مقاومت سرسختانه در برابر تجاوزهاي رژيم صهيونيستي داشت و در واقع هدف سينماي فلسطين هم به تصوير كشيدن رنج مردم اين كشور و نشان دادن آن به تمام مردم دنيا بود.
گرچه فيلم هاي فلسطيني را نبايد به دلايل متعدد از نظر زيبايي شناسانه و فني مورد ارزيابي و تحليل قرار داد اما اين فيلم هاي توانسته اند با حضور در جشنواره هاي معتبر بين المللي هفته هاي فيلم فلسطين در گوشه و كنار دنيا و نمايش در اكران هاي خصوصي و عمومي نقش سياسي خود را در نشان دادن اوضاع جاري در فلسطين به خوبي ايفا كنند.
يكي ديگر از پيامدهاي جنگ سال 1346 ظهور جريان هاي نوين در سينماي جهان عرب و توليد فيلم هاي فراوان درباره فلسطين بود. مثلا در مصر فيلمسازاني چون علي عبدالخالق يوسف شاهين و توفيق صالح براي فلسطينيان فيلم ساختند و فيلمسازان سرشناس و بين المللي چون « ژان لوك گدار » و « كاستا گاوراس » با آثار خود با اين مردم ستمديده اظهار همدردي كردند.
سينماي فلسطين امروز هم به مدد چهره هاي تاثيرگذار و نه موسسات و بخش هاي دولتي و خصوصي به حيات خود ادامه مي دهد و اين سينما براي ادامه بقا به بودجه كافي سالن هاي نمايش تجهيزات پيشرفته و منابع انساني نياز دارد.